kleine stukjes jou

door jou zo dicht
tegen me aan te voelen
begon de hartwarmte
in m'n magmakamer te gloeien
je deed me helemaal smelten

van m'n stoel afvloeiend
liggend aan je voeten
bleef ik stiekem stroperig
aan je kleven
kleine stukjes jou stelend

tot ik je zie

ik wacht je op
terwijl je er al bent
na al die tijd
voel je nabij
en toch onbekend
tot ik je zie
warm ik me
aan m'n koffie

klein

om jou te ontmoeten
in je krimpende wereld
maak ik me zo klein
dat ik door het kattenluikje pas

al wat ons lief is

breng hier die wijn
na een tocht
door de woestijn
dan spoelen we het zand
tussen onze kiezen 
en proberen te vergeten
dat we al wat ons lief is
kunnen verliezen