plooien

terwijl ik alles
had glad gestreken
bracht het stof
dat neerstreek
plooien in m'n gedachten

tranen

we regenen
pijpenstelen
onze kinderen
worden nat
tranen biggelen
over de ramen
raken ze nog
opgelapt

het kleine

kom, mijn kind
ik neem je mee
hoog boven de wolken
met zicht op een kleurrijk
lappendeken en de zee
want alles en iedereen
lijkt dan volmaakt tevree

toe, mijn kind
neem het maar mee
voor altijd in je gedachten
dit tableau van peis en vree
zodat het kleine daar beneden
jou het grootse nooit kan afleren

in haar verhaal

twee vlechtjes
in het haar
een lange rok
en een jongen
zonder paard
ik ben een prinses
kroont ze zichzelf
in haar verhaal
slaat de klok
nooit twaalf

kleine stukjes jou

door jou zo dicht
tegen me aan te voelen
begon de hartwarmte
in m'n magmakamer te gloeien
je deed me helemaal smelten

van m'n stoel afvloeiend
liggend aan je voeten
bleef ik stiekem stroperig
aan je kleven
kleine stukjes jou stelend

tot ik je zie

ik wacht je op
terwijl je er al bent
na al die tijd
voel je nabij
en toch onbekend
tot ik je zie
warm ik me
aan m'n koffie