naast ons op het terras
zitten ze
enkel het haar is grijs
het vertellen, lachen
en elkaars hand vasthouden
is kleurrijk
ik moet het vragen
zijn ze al lang samen?
want enkel in mijn dromen
kan ik het geloven
jazeker, maar na regen
kwam niet altijd zonneschijn
zei Hélène
wanneer ze weg zijn
haast ik me
om de papieren parasol
mee te nemen
uit haar Aperol
niets liever
ik hoop bij jou
goed te landen
zodat mijn sporen
blijven kleven
aan je handen
want ik wil niets liever
dan dat kleine stukjes mij
bij jou mogen ontkiemen
dooie gemak
op m'n dooie gemak
bruis ik van leven
hoe meer
hoe meer
ik kan snappen
hoe meer
ik wil ontsnappen
niet meer
ik haast mij
niet meer
om mij
te ontspannen
veel
veel voelen
voelt veel
als lakens
mijn hart
heeft kamers
opdat ik ze
zou openen
en alle gevoelens
die er liggen
te slapen
als lakens zou luchten
met pauzes
het leven is
zoeken
met pauzes van
vinden
niet enkel vandaag
ik zie je graag
niet enkel vandaag
ook niet steeds
wel telkens weer
leren
ik wil leren
enkel na
een opgietsessie
te ijsberen