voor jou zet ik alles on hold zodat ik je kan houden als je valt
voorgoed
zijn wij het huis waar ik voorgoed in kan wonen
nietszeggend
na elke vraag van jou neemt mijn antwoord me in stilte op sleeptouw en verdwijn ik nietszeggend op wereldreis naar een ver oord
tussen de buien door
tussen de buien door lap ik de ramen en ook alle andere do's en don'ts aan m'n laars
praten
feitelijk is praten niets dan luchtverplaatsing en soms is zelfs lucht te dik
geen boot
geen boot of vaarbrevet nodig ik schipper alle dagen
al wat ons lief is
breng hier die wijn na een tocht door de woestijn dan spoelen we het zand tussen onze kiezen en proberen te vergeten dat we al wat ons lief is kunnen verliezen
voelend zien
hoe vind je diepgang op plat papier geen tunnels of grondig graven hier enkel wanneer je als een mol voelend ziet maakt het niet uit boven- of ondergronds kent hij niet
manifest
je vroeg naar mijn persoonlijk manifest Martin Luther King maar mijn droom is klein niets van formaat nochtans doet schrijven dingen ontstaan die er nog niet zijn dat maakt mijn leven tot een festijn mijn feest mani fest
onwennig en schuw
wanneer ik dagen in huis heb gesleten de trap op en neer mijn woon-werk verkeer mezelf dan uiteindelijk onwennig en schuw die drempel over duw blijf ik in het deurgat staan en zie mezelf aarzelend gaan een acteur zonder script knipperend tegen zonlicht