we blijven
samen breien
opdat wij zouden
steek houden
papieren parasol
naast ons op het terras
zitten ze
enkel het haar is grijs
het vertellen, lachen
en elkaars hand vasthouden
is kleurrijk
ik moet het vragen
zijn ze al lang samen?
want enkel in mijn dromen
kan ik het geloven
jazeker, maar na regen
kwam niet altijd zonneschijn
zei Hélène
wanneer ze weg zijn
haast ik me
om de papieren parasol
mee te nemen
uit haar Aperol
niets liever
ik hoop bij jou
goed te landen
zodat mijn sporen
blijven kleven
aan je handen
want ik wil niets liever
dan dat kleine stukjes mij
bij jou mogen ontkiemen
met pauzes
het leven is
zoeken
met pauzes van
vinden
niet enkel vandaag
ik zie je graag
niet enkel vandaag
ook niet steeds
wel telkens weer
eerder
waarom
moet de kanarie
in de koolmijn
sterven
kunnen we niet
eerder zijn gave
opmerken
als we stoppen
het circus eindigt
als we stoppen
met goochelen
en durven
te ontgoochelen
vrije wil
wat
ben jij
zo heerlijk chill
met mijn vrije wil
lachtlawaai
wat waren we
heerlijk luidbundig
en maakten we
veel lachtlawaai
ijl
als jij me aankijkt
wordt m'n hoofd ijl
als de luchtbel
in een waterpaslibel
die aan ademnood lijdt
en langzaam
uit haar midden wegglijdt