verademing

eeuwig en een week
man en vrouw
fietsen we door bossen die
aaneenhangen van poëzie
jouw woorden zouden hier
een verademing zijn
zegt hij
langs de Chalet d'Amour
waar de kamers geen kleerkasten hebben
en een uur
een eeuwigheid lijkt

omarmd

als jij me begrijpt
voelen mijn gedachten zich
omarmd

twee hoog

vandaag 
is het de straat
die ons scheidt
twee hoog turen we
door onze vensters
bij elkaar binnen
in m’n dromen
spannen we een koord
en dansen om de beurt
alsof we elkaar
voor ’t eerst beminnen

staren

wat sta je
naar de hemel
te staren
ik ben de ster
die voor je valt

inhaken

wanneer ik het niet begrijp
sta ik daar verloren
zonder grip
op zoek naar de zin
waar m'n vraagteken
kan inhaken

met me mee

kom, loop met me mee
meander
door m’n gedachten
zoals de luie Leie
langs haar bochten glijdt

kom, loop met me mee
luister
naar m’n woorden
zoals een stamelende stilte
luchtige witruimtes laat

kom, loop met me mee
ik wil jou
in mijn melopee