door onze spiegelneuronen voelen we mee met een ander en alles intenser vertel ik haar oh...dat verklaart alles zegt ze die spiegelhormonen
volmaakt
autopoiese ieder moment lost een virus op en ontstaan vanzelf nieuwe complete virusdeeltjes zelfpoëzie ieder moment vallen we uiteen en herscheppen onszelf volmaakt in een nieuw verhaal
uit de verte
het gat proberen we met verzen uit de verte te dichten
moederschoot
nooit beseft dat m'n oude huis me bescherming biedt als een veilige moederschoot zo wordt dweilen als het wassen van haar zachte grijze haren
de rest
wat is geluk? iedereen op de Mount Everest for ever happy en indien niet voor altijd wat dan met de rest?
op tijd en stond
als je lang genoeg schudt zoals aan een broodrooster wanneer hij vastloopt bij gebrek aan veerkracht ontdek je plots het overvolle kruimelschuif dat je op tijd en stond elegant eens kan legen
nog niet iets
als de slaap me verlaat ben ik voor één ogenblik nog niet iets maar wel alles in de kiem tot ik uit deze nevelsluier slier en in m'n leven stap als in m'n kleren
de vloed
als ik bang ben voor de vloed niet durf meedeinen op m'n gemoed omarm ik verkrampt de vastheid van m'n gedachten als een paal boven water
half
een visser ving in zijn net een nixe een vrouwelijke, halfmenselijke vis half trok ze hem half zonk hij weg gevangen in zijn net vermocht ze nochtans niks toch werd hij niet meer gezien
liggend
geen workout of kilometerteller voor mij liggend mag ik eindelijk de wereld afreizen ik ben een woudloper op zoek naar sporen van mezelf in de woorden van een ander een woordenwoudloper