nowhere
is not
now here
niet van mezelf
door met jou
te trouwen
dacht ik
niet van mezelf
te hoeven houden
je afwijzen
niemand kan
je afwijzen
als je
jezelf aanwijst
samen breien
we blijven
samen breien
opdat wij zouden
steek houden
in de kantlijn
waarom
zou je je
in de
kantlijn
wringen
als je
over het
hele blad
kan
S W I N G E N
zacht zeggen
was ik maar
als fluisterbeton
dan kon ik
zacht zeggen
waar het op stond
papieren parasol
naast ons op het terras
zitten ze
enkel het haar is grijs
het vertellen, lachen
en elkaars hand vasthouden
is kleurrijk
ik moet het vragen
zijn ze al lang samen?
want enkel in mijn dromen
kan ik het geloven
jazeker, maar na regen
kwam niet altijd zonneschijn
zei Hélène
wanneer ze weg zijn
haast ik me
om de papieren parasol
mee te nemen
uit haar Aperol
niets liever
ik hoop bij jou
goed te landen
zodat mijn sporen
blijven kleven
aan je handen
want ik wil niets liever
dan dat kleine stukjes mij
bij jou mogen ontkiemen
dooie gemak
op m'n dooie gemak
bruis ik van leven
hoe meer
hoe meer
ik kan snappen
hoe meer
ik wil ontsnappen